Skrobia

(C6H10O5)n; szeroko rozpowszechniony w przyrodzie polisacharyd, czyli wielocukier stanowiący materiał zapasowy roślin gromadzony w formie ziaren w liściach, nasionach, owocach, korzeniach, bulwach i rdzeniu łodygi.
Jest to bezbarwny proszek trudno rozpuszczalny w wodzie, nierozpuszczalny w alkoholu i eterze, służący m. in. w kosmetyce do wyrobu pudrów i talków. Skrobia jest surowcem do otrzymywania glukozy, alkoholu etylowego, jest również stosowana jako klej i krochmal.
W zależności od pochodzenia rozróżnia się skrobię ziemniaczaną, pszenną, kukurydzianą itp. Różnią się one wielkością i kształtem ziaren. Ziarna skrobi mają średnicę 2-120 µm, zależnie od pochodzenia mają różne właściwości i wygląd. Skrobia hydrolizuje wyłącznie na alfa-D-glukozę, lecz nie jest jednorodnym chemicznie związkiem - składa się z dwóch polisacharydów odmiennie zbudowanych: z amylozy łatwiej rozpuszczalnej w wodzie i amylopektyny, z reguły w stosunku ilościowym 22-30% : 70-78%.
Skrobia tworzy roztwory koloidowe. Jednoprocentowy roztwór wodny skrobi jest używany do wykrywania jodu cząsteczkowego, z którym tworzy zabarwienie niebieskie w wyniku adsorpcji jodu na cząstkach skrobi. W trakcie hydrolizy kwasowej skrobia rozpada się na coraz krótsze łańcuchy polisacharydowe tworząc kolejno:
amylodekstryny (barwiące się J2 na niebiesko),
erytrodekstryny (barwiące się J2 na czerwono),
achrodekstryny (nie barwiące się J2) i
maltozę i glukozę

Inne udostępnione przez gabinet stomatologiczny na literę s