Alchemicy

Ludzie zajmujący się alchemią, czyli "sztuką chemiczną" łączącą chemię z astrologią, kabałą, magią itp.(zwaną filozofią hermetyczną), za pomocą której usiłowano zamienić pospolite metale (np. rtęć) w złoto stosując mityczny kamień filozoficzny, leczyć wszelkie choroby i przedłużać życie ludzkie.
Alchemicy pracowali nad stworzeniem wszechstronnego, uzdrawiającego i życiodajnego eliksiru. Jednym z najsławniejszych alchemików był Albertus Magnus. Alchemicy wierzyli, że - tak jak twierdził Arystoteles i Pitagoras - każdą substancję można otrzymać z 4 pierwiastków podstawowych: ziemi, ognia, powietrza i wody wyprowadzonych z materii pierwotnej, obdarzonej dwoma spośród 4 żywiołów: ciepłem, zimnem, suchością lub wilgocią. Alchemicy wprowadzili dodatkowe żywioły: rozpuszczalność (sól), palność (siarka) i metaliczność (rtęć). Poglądy te obalili w XVI w. alchemicy: Paracelsus i Agricola oraz Boyle, który podał definicję pierwiastka, a także Stahl, który podjął pierwszą próbę wyjaśnienia reakcji chemicznej, wprowadzając w XVII w. pojęcie flogistonu (flogiston - hipotetyczna substancja uważana w XVII i XVIII w. za przyczynę palności. Wg teorii "flogistonu" - opracowanej przez chemików niemieckich J. J. Bechera i J. E. Stahla - wszystkie ciała palne, a w szczególności metale, miały składać się z "ziemi" i "flogistonu", a proces spalania - polegać na wydzielaniu flogistonu i uwalnianiu się "ziemi" czyli tlenku. Pod koniec XVIII w. A. Lavoisier wykazał, że w rzeczywistości spalanie nie polega na utracie żadnej substancji, lecz na przyłączaniu tlenu. Teoria flogistonu, choć absolutnie błędna, przyczyniła się do rozwoju chemii).
Do trwałych zasług alchemików należy opanowanie prostych metod wyodrębniania i oczyszczania substancji: destylacja, ekstrakcja, rozpuszczanie, strącanie, sączenie, krystalizacja, odkrycie licznych soli oraz wyodrębnienie pod koniec XVII w. 4 pierwiastków: As, Sb, Bi i P

Inne udostępnione przez gabinet stomatologiczny na literę a